Een reünie, het werd wel weer eens tijd

Het was best een gedurfd plan, een reünie organiseren terwijl de bouw in volle gang was, er geen binnenplaats was en er dus maar twee vleugels van de school, de B- en de D-vleugel, gebruikt konden worden. Maar de directie, en met name Wendelien, vond dat het niet langer kon wachten; de vorige reünie was in 2015 en na 10 jaar was het dus weer eens tijd.

Het was ook gedurfd de organisatie uit te besteden aan een professionele club. De reünie van 2015 was weliswaar zeer geslaagd, maar juist door alle drukte van de bouw, de geringe beschikbare ruimte en de daardoor toch wel grote belasting van alle medewerkers, leek het verstandig alle gedoe rond inschrijvingen, financiën en beheer uit te besteden. Dat kon met gesloten beurs, en ook dat was aantrekkelijk.
Aanvankelijk verliep het niet helemaal soepel. De Reüniecommissie had weliswaar een website geopend, aankondigingen en oproepen op Facebook, Instagram en LinkedIn gedaan, mails rondgestuurd, maar de intekeningen kwamen wat traag op gang; kennelijk keken veel oud-leerlingen lange tijd of er op de lijst deelnemers bekenden voorkwamen. Maar op een zeker moment ging het erg hard, zo hard zelfs dat het kritische aantal van 1650 (brandweer!) overschreden leek te worden. Ondanks een aangekondigde stop liep het aantal intekeningen op tot 2200! Na de stop verschenen er wanhopige berichten op Facebook van mensen die dolgraag nog een kaartje wilden, er was zelfs even sprake van een zwarte markt…
Overvallen door de enorme massa deelnemers was de Reüniecommissie gedwongen het programma van de dag om te gooien, wat niet door iedereen gewaardeerd werd. Volgens een zeer strak tijdschema (niet echt in stijl van de school) werden de verschillende jaargroepen ingedeeld, wat voor sommigen opeens betekende dat ze al ’s morgens verwacht werden, waardoor het avondbuffet opeens een lunchbuffet werd.

De dag zelf was uiteindelijk een succes, als je af mag gaan op de enthousiaste verhalen achteraf. Het was de hele dag druk; de oudere jaargangen stonden al tegen 11 uur in de aula aan de koffie, en gedurende de ochtend stroomden de jongere jaargangen binnen. Overal hingen overzichtslijsten van wat er in welk lokaal gedaan werd. In de middag waren er een aantal lessen of kwt/bijpraatuurtjes gepland, die goed bezocht werden. Ik stapte in een soort tijdcapsule. Na 18 jaar weer voor de klas voelde het binnen een paar ogenblikken weer vertrouwd als altijd: leerlingen die te laat kwamen, een mobieltje dat tijdens de les afging, maar ook aandacht en participatie. Ook over de muzieklessen van Thijs Janssen en Ed Wertwijn hoorde ik enthousiaste verhalen, waarin ook dat vermaledijde schoollied weer opdook.

Hoewel het soms heel moeilijk was je jaargenoten te vinden door het gemis van een centrale ruime en het ontbreken van duidelijke bewegwijzering, hebben heel veel oud-leerlingen, waaronder enkele zeer oude, elkaar getroffen. Er zijn heel veel klassenfoto’s gemaakt, er is omhelst en geknuffeld, er is gezongen en er is gefeest. Toen waren de ouderen al vertrokken, al dan niet verjaagd door het volume van de muziek.
Liep het allemaal zoals gepland en gewenst? Zeker niet. Een en ander wordt nog grondig geëvalueerd;  het ziet er naar uit dat de feestelijkheden voor 2030 – het 100-jarig bestaan – er anders uit gaan zien. Maar al met al was het voor alle oud-leerlingen en alle oud-docenten, in ieder geval voor mij,  een warm montessoribad. Op de Facebookpagina Montessori herinneringen kun je een aantal mooie reacties lezen.

~Rob van Dijk